Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Θα περιμένω άλλες μέρες....



Από χθες παλεύω μέσα μου να μην τη κάνω αυτήν την ανάρτηση, να μην πω τις σκέψεις μου για αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μου ή στους ανθρώπους της χώρας μου τον τελευταίο καιρό.. Να σιωπήσω, γιατί ο καθένας έχει την γνώμη του, γιατί ο καθένας κουβαλάει το σταυρό του, γιατί βλέπω με τεράστια ευκολία αφορισμούς κάθε είδους και πάσης προελέυσεως και εν τέλει γιατί ακόμα και στο κόσμο του blogging (που γενικά τον εκτιμώ, αναγνωρίζω την αξία του στην επικοινωνία των ανθρώπων αλλά και έχω ξεκινήσει να αποτελώ μέλος του) παρατηρώ πολλές μόδες, ακόμα και στο νοιάξιμο....
 Εκεί που παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο με τις αναρτήσεις μας, κάνουμε και ένα like σε μια φανταστική νέα μαρμελάδα ή σε ένα καταπληκτικό προορισμό για διακοπές, ακριβώς στον ίδιο πραγματικό χρόνο, ποστάρουμε, αν το λέω σωστά, και ένα θέμα για party ή μια θεματική βάπτιση... όλοι μας, όλοι και εγώ η ίδια...
Με την ίδια επιφανειακή συμπόνοια που αντιμετωπίζουμε θανάτους, φυσικές καταστροφές, χρεοκοπίες οικονομικές και κοινωνικοηθικές, με την ίδια ευκολία, και με το ίδιο ευκαιριακό ενδιαφέρον αντιμετωπίζουμε τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου που δεν ζήτησε το like μας, ούτε το να του μιλάμε μετά θάνατον σαν να τον ξέραμε και να ταυτιζόμαστε μαζί του για δυο τρεις μέρες..
 Ζήτησε να ζήσει τη ζωή του, όπως ανεφαίρετα αξίζει σε κάθε άνθρωπο που γεννιέται σε αυτή τη γη και θέλει να ζήσει και να δημιουργήσει τη προσωπική του ιστορία... ξέρω πως ακούγομαι απόλυτη και εκνευριστική ίσως για πολλούς, ακόμα και για τον εαυτό μου! Δε θέλω να υποτιμήσω κανέναν, κανέναν από εσάς και από τον κόσμο, γνωρίζω πως σε χιλιάδες ανθρώπους εκεί έξω όντως υπάρχει ταύτιση γιατί ζουν ή έχουν ζήσει κάτι τέτοιο..
Εγώ αναφέρομαι απλώς σε όσους αφιερώνουν την ίδια ώρα για να διαβάσουν ένα άρθρο για την τέχνη του μακραμέ, και θα την κοινοποιήσουν στους κύκλους τους, και μετά με την ίδια ευκολία στο χέρι, θα κοινοποιήσουν, ίσως και με ένα σχόλιο από κάτω, που θα έχει τον τόνο προσωπικής συμμετοχής στον χαμό ενός νέου, το δράμα ενός ανθρώπου που αποφάσισε πως ο θάνατος του, έχει περισσότερο λυτρωτικό χαρακτήρα στη ψυχή του, παρά η λύτρωση που παίρνουμε όλοι από την ύπαρξή μας, από την πορεία μας, από τα καλά και τα άσχημά μας, τη λύτρωση που ακόμα και να μην την δίνουμε στον εαυτό μας, μας τη δίνουν άλλοι, μας τη δίνει ο χρόνος, καμιά φορά και η ίδια η ζωή στο τέλος της όμως, στο τέλος της....
Και μέσα από αυτέ τις σκέψεις, ήρθε η επιθυμία να γράψω αυτές τις γραμμές, γιατί ξαφνικά, άναψε μέσα μου, ένας άλλος πυρσός που κουβαλά φωτιά και λάδι και φουντώνει σε αυτά τα μαντάτα.... Η φωτιά της μητέρας... και με πιάνει σύγκρυο.... Γιατί και εγώ, έχω παιδιά.. Προσπαθώ να δημιουργήσω τους ανθρώπους του μέλλοντος στη δική μας κοινωνία των παθών και των ανάξιων καμωμάτων...
Από όλους μας... και δε θέλω να δω τα παιδιά μου να κουβαλήσουν καμία ταμπέλα στην πλάτη... Ούτε του θύτη, ούτε του θύματος... Δε θέλω να μην νιώσουν αγάπη και σεβασμό, να μην προσφέρουν αγάπη και σεβασμό, να μην έχουν ορμέφυτη την προστασία μέσα τους κάποιου που μπορεί από το πλήθος να θεωρείται αδύναμος, ξένος, παρείσακτος... Είμαστε άνθρωποι μωρέ... Είμαστε μητέρες... Και με αγάπη πρέπει να ζωγραφίζουμε για τα παιδιά μας αυτό τον κόσμο, με αξίες, ιδανικά και πίστη... Σε καθετί να σκύβουμε τη ψυχή μας με υπομονή και αγάπη πάνω στο παιδί μας και να αναγνωρίζουμε την θνητότητά μας, τη φθορά μας, τη μη- τελειότητά μας, αλλά ταυτόχρονα όλα αυτά να τα αναγνωρίζουμε και στα παιδιά μας... Είναι εδώ, μαζί μας και ο χρόνος είναι λίγος, ο χρόνος για να τα χαρούμε, ουσιαστικά είναι λίγος... Θέλουν μεγάλες αγκαλιές, πολλά Σ΄αγαπώ, και εκατομμύρια αναμνήσεις και εμπειρίες μέσα από την οικογένεια...
Για να έχουν δύναμη και πίστη στον εαυτό τους, για να ναι γερά τα θεμέλια στα πόδια τους, για να μάθουν πως ακόμα και αν η γη πάντα θα κινείται, ακόμα και χωρίς αυτά (γιατί αυτοί είναι οι νόμοι του σύμπαντος), ωστόσο η γη, ο τόπος μας, το σπίτι μας, ομορφαίνει στον ύψιστο βαθμό εξαιτίας τους...
Δε με νοιάζει πραγματικά πλέον αν θα έχω 50 ή 100 παραπάνω ευρώ στην τσέπη μου, (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω τη ρημαδοαξία τους τη τωρινή εποχή- ειδικά για ανθρώπους και οικογένειες που έχουν πρόβλημα επιβίωσης), γιατί δεν είναι το παν αν δεν έχεις ευτυχία και αγάπη στη ζωή σου και όλα τα μέλη της οικογένειας παρόντα, δε με νοιάζει αν θα τους πάρω ένα έξτρα παιχνίδι ή άλλο ένα σετ από ρούχα, ένα πράγμα θέλω για να ορίσω τη ζωή μου και για να βοηθήσω στην ευτυχισμένη ζωή των παιδιών μου, θέλω η ζωή μου να διέπεται από φωτεινά χαμόγελα, μάτια αισιόδοξα, όνειρα που θα σκάνε στο ταβάνι και θα γίνονται ουράνια τόξα.. Δε θέλω τη ζωή μας να την κυριεύει η θλίψη, η απελπισία και η απόγνωση... Δε φαντάζομαι τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου, θα ναι σαν να μου έχεις ξεριζώσει την καρδιά... Δε φαντάζομαι τον πόνο καμιάς μάνας που χάνει το σπλάχνο της, την ψυχή της ψυχής της, την έννοια της...  Δε φαντάζομαι τις τύψεις και τον άλλο, τον άγριο πόνο της μάνας που θεωρείται υπαίτια για το θρήνο μιας άλλης μητέρας... από όπου και να το κοιτάξω, μόνο πόνο αντικρίζω...Και λέω στον εαυτό μου και σε όλες τις μητέρες: Αγάπα το παιδί σου, με όλη την καρδιά, την ψυχή, το μυαλό σου, όλο σου το σώμα να ναι καταφύγιο για τους εφιάλτες, τους φόβους του, τα πιο ανείπωτα θέλω και τα όνειρά του... Πρόσφερέ του ήθος, πίστη, σεβασμό, αγάπη, κατανόηση, μάθε το να συμπονάει, να νοιάζεται, να ορθώνει το ανάστημά του σε κάθε απειλή, και σε κάθε θρασυδειλία, σε όποιο βήμα και αν αυτή την απαντήσει στο δρόμο του, να απαντά με θάρρος κ με γνώση ότι είναι δυνατό και άξιο και όμορφο και έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ να είναι ο εαυτός του και κανένας δεν έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ να το χλευάζει, να μη το αναγνωρίζει, να το αλλοιώνει και να του τρώει τα σωθικά με τα δικά του συμπλέγματα και τα προβλήματα και τα βιώματα...

''Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς,
  και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή, υπομονή,
  όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ,
  και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή...
  Θα περιμένω άλλες μέρες, θα μείνω εδώ,
  και θα υπάρχω όπως μπορώ
  και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω..
  Θα περιμένω άλλες μέρες...''


Η ζωή που μας χαρίστηκε είναι ένα υπέροχο, μοναδικό δώρο... Οφείλουμε να τη ζήσουμε, οφείλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας να τη ζουν με τους άλλους και όχι εις βάρος των άλλων, οφείλουμε να γίνουμε θετικά και δημιουργικά πρότυπα, και οφείλουμε ενός λεπτού σιγή σε όλα τα παιδιά εκεί έξω στον κόσμο που έπεσαν θύματα, πέφτουν και κινδυνεύουν να θυματοποιηθούν από αυτό τον κόσμο.. Ενός λεπτού σιγή, αλλά μιας ζωής σκέψη και προβληματισμό, και μέλημα και πράξη για ένα αύριο ανθρώπινο, που δεν θα φέρνει λογισμούς και πράξεις θανάσιμες, αλλά τη γνώση πως κάθε πρόβλημα πρέπει να συζητείται, να περιθάλπεται, να είναι προσπελάσιμο και να το κάνουμε να ανήκει στο παρελθόν.. για κάθε παιδί, για κάθε ενήλικα.. ας βρούμε όλοι τον άνθρωπο που έχουμε μέσα μας, γιατί όλοι μας αντικρίζουμε τον ίδιο ουρανό και ήλιο.. και ας ελπίσουμε για το καλύτερο, για τις άλλες μέρες, όπου τα παιδιά θα ναι παιδιά, θα παίζουν, θα γελάνε, θα γνωρίζουν όλα μαζί τον κόσμο, και όπου στον κόσμο των μεγάλων, οι μεγάλοι θα ναι πάντα εκεί με όλη τη σημασία της λέξης...






Υ.Γ; για όλους τους μήνες της απουσίας, θα επανέλθω.. κάποια στιγμή...

12 σχόλια:

  1. Με πονάει η καρδιά μου Βέρα. Μέρες τώρα. Ένας κόμπος που δεν πάει πουθενά, στέκεται εκεί. Δεν θα μπω στην διαδικασία να σχολιάσω τα λόγια μιας μάνας. Είναι και λόγια δικά μου και κάθε μάνας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ολες αυτές τι μέρες έχω πραγματικά νευριάσει που όλοι ξαφνικά γίνανε δικαστές και λενε το μακρύ τους και το κοντό τους, κατηγορούν παιδιά χωρίς να έχει αποδειχτεί κάτι, μιλάνε για το παιδί και λένε ανακρίβειες, βλακείες! Έλεγα δεν θα κάνω ανάρτηση τελικά μάλλον που θα γράψω! Και οι δύο μανάδες έχουν τύψεις τι έκαναν και τι δεν έκαναν καλά και πάμε εμείς να τις κρίνουμε... Χωρίς βεβαια να κοιτάξουμε πίσω μας αν εμείς στα δικά μας παιδιά έχουμε δώσει το σωστό.. Έχεις δίκιο σε αυτά που γράφεις Βέρα..
    Ελπίζω να είσαι καλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελεάνα μου, όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως προβαίνουμε σε κρίσεις για τα πιο ασήμαντα αλλά και για τα πιο σημαντικά, είτε έχουμε γνώση είτε όχι ενός πράγματος, έχουμε πάντα ωστόσο άποψη...Ίσως είναι ένα από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας... Ωστόσο υπάρχουν ζητήματα πολύ λεπτά για να προβαίνουμε σε γενικεύσεις και δογματικές απόψεις.. Όντως, και οι δύο μητέρες σε μια περίπτωση επίθεσης είναι πρόσωπα τραγικά.. Αλλά και οι δύο μητέρες έχουν αναθρέψει αυτά τα παιδιά... Γι αυτό κάθε λόγος και κάθε έργο μας πρέπει να το κάνουμε να μετράει και να γίνεται οδηγός για τις πράξεις και τα λόγια των παιδιών μας, όπως πολύ σωστά αναφέρεις και η ίδια, πρέπει πίσω μας να κοιτάμε και να βλέπουμε τι σωστό έχουμε δώσει εμείς στα παιδιά μας.. είμαι καλά και ελπίζω και συ να σαι καλά, διαβάζω τις αναρτήσεις σου, αλλά τώρα τελευταία λόγω υποχρεώσεων, δεν προλαβαίνω να σχολιάζω, θα επανέλθω όμως! Α! Καλορίζικο το νέο σπιτικό σας!

      Διαγραφή
    2. Σε ευχαριστώ Βέρα μου!! Σε περιμένουμε

      Διαγραφή
  3. Είναι κρίμα Βέρα μου να χάνει τη ζωή του ένας νέος άνθρωπος έτσι άδικα και πόσα άλλα παιδιά να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω του bulling. Αντιμετώπισε και η κόρη μου τέτοια σοβαρότατα προβλήματα από τα νήπια με αποκορύφωμα την τρίτη τάξη, με σχεδόν μια τάξη να γελά εις βάρος της και δασκάλους αν όχι εχθρικούς, ανίκανους να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, μέχρι που αναγκάστηκα πέρσι να αφήσω το σπίτι μου για να της αλλάξω σχολείο, ευτυχώς μόνο για μια χρονιά. Ξαναβρήκε τον εαυτό της και την αυτοπεποίθησή της και μπόρεσε να αντιμετωπίσει τα παιδιά και τώρα μάλιστα είναι και φίλοι.Εμείς ήμασταν τυχεροί. Πόσα παιδάκια όμως θα υποφέρουν και θα αυτοκτονήσουν μέχρι να γίνει κάτι; Μέχρι πότε η αδιαφορία; Ας ελπίσουμε Βέρα μου όπως λες για καλύτερες μέρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θάλεια μου, εσύ λοιπόν ξέρεις από πρώτο χέρι πόσο κακό μπορεί να κάνει στην ψυχολογία ενός παιδιού η οποιασδήποτε μορφής επίθεση... Πρέπει κανείς να μην μένει αμέτοχος, να προσπαθούμε παιδαγωγοί και γονείς για το καλύτερο για τα παιδιά μας.. Χαίρομαι για την Γεωργία γιατί είναι ένα παιδί χαρισματικό, ταλαντούχο και αφού έκανε φίλους της τα άτομα που την δυσκόλεψαν, σημαίνει πως έχεις μια κόρη δυναμική κ με πίστη στον εαυτό της.. Αυτά είναι τα καλύτερα εχέγγυα!

      Διαγραφή
    2. Βέρα μου όχι μόνο τους έκανε φίλους αλλά τους ευγνωμονεί γιατί λέει ότι εξαιτίας τους πήγαμε για ένα χρόνο στους δικούς μου στην Καρδίτσα και τους χόρτασε (τους έβλεπε ελάχιστα παλιά), έκανε καινούριες φιλίες με άτομα που την εκτίμησαν και τις διατηρεί και τώρα αισθάνεται πιο δυνατή από ποτέ και πιστεύει στον εαυτό της. Μακάρι να γινόταν το ίδιο και για όλα τα άλλα παιδάκια, γιατί το μόνο που θέλει είναι πίστη στον εαυτό μας. Φιλάκια πολλά!!

      Διαγραφή
    3. Αυτή είναι η θετική και αισιόδοξη ματιά σε ένα πρόβλημα που μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις.. Μπράβο και σε σένα που αφουγκράστηκες το πρόβλημα και έδωσες τον καλύτερο εαυτό σου στην Γεωργία! Να είστε καλά και να μην πάψετε να χαμογελάτε για κανέναν και τίποτα!

      Διαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πώπω Βέρα έκανες ένα συγκινητικό come back και θα μας τιμούσες ακόμα περισσότερο αν μοιραζόσουν χωρίς ενδοιασμούς τις σκέψεις σου μαζί μας. Εκεί στην ηλικία του Βαγγέλη μου είχε συμβεί κι εμένα ένα περιστατικό παρενόχλησης που δεν το αποκάλυψα στους δικούς μου για να μην τους ανησυχήσω. Είναι περίπλοκη ακόμα η κρίση των παιδιών στα 20 τους χρόνια κι οι γονείς έχουν να διανύσουν ακόμα πολλά χιλιόμετρα. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του και να του δώσει χαρά εκεί πάνω. Ότι άλλο και να πούμε θα πέσουμε στο κενό.

    Να είσαι καλά Βέρα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστίνα μου Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!
      Το μόνο που έχω και εγώ να πω, είναι να υπάρχουν όχι μόνο καλές προθέσεις σε γονείς, εκπαιδευτικούς και ειδικούς, αλλά και το έργο που γίνεται να μην είναι επιφανειακό, μονομερές, ή όσο διαρκεί μια μόδα... Λυπάμαι που ακούω αρκετά για τέτοια περιστατικά παρενόχλησης.. Μακάρι και τα παιδιά όλου του κόσμου, να διδάσκονται από κάθε πηγή, αρχικά την αγάπη και τη δοτικότητα, παρά την ανισότητα, τη διαφορά και την επιβολή..
      Να σαι καλά!

      Διαγραφή

Ανυπομονώ να ακούσω τα σχόλιά σας!